Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarissen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Recent verschenen

Bidden rond roeping tot religieus leven

Vader in de hemel,
u hebt alles geschapen;
aarde, hemel, mens en dier.
Samen mogen we delen
met wat uit uw hand komt
en hierin uw liefde ervaren
hoe u dit voor ieder van ons hebt bedoeld.

U geeft ook mij de ruimte
om te mogen kiezen in mijn leven
en me daarin toe te wijden.
En al geef ik mij aan anderen,
U blijft het die hierin centraal staat
en geëerd wordt in woord en daad.

Geef ook mij een teken
hoe ik uw wil hierin volbrengen mag
om mijn naasten en vooral U te mogen dienen. 

Amen

Br. Frans van de Sande
FC Broeders van Liefde – Eindhoven

fb kanbi k

Nieuws

Broeder Sjaak Veken IM

Broeder Sjaak Veken

Jacobus Johannes

Missionaris van het heilig Hart

 

Geboren op 25 januari 1945 in Enhuizen
Eerste geloften op 1 mei 1964
Eeuwige geloften op 17 mei 1970
Overleden te Tilburg op 27 september 2019

 

 

Sjaak Veken red

 “Niet liefhebben met woorden en leuzen, maar met concrete daden.

Dat is onze maatstaf; daardoor krijgen wij de zekerheid

dat wij thuishoren bij de waarachtige God.”

Johannes 3, 18-19

 

Na zijn lagere school in Enkhuizen volgde Sjaak de broederopleiding van de MSC in Tilburg. Hij werd geschoold tot schilder, maar in feite heeft hij vooral kantoorwerk verricht: het bijhouden van adressenbestanden en het verzorgen van de financiële administratie. Daarbovenop is hij vele jaren overste geweest van het moederhuis van de MSC in Tilburg, een functie die tot dan toe aan priesters was voorbehouden. Het leidinggeven ging Sjaak goed af: hij was zakelijk en toegankelijk, gastvrij en efficiënt.

 

Het oversteschap van Sjaak viel samen met grote veranderingen in kerk en samenleving. Het streven naar vrijheid, naar eigen zeggenschap, naar eigen verantwoordelijkheid botste menig keer tegen de gemeenschapszin zoals die sterk in Sjaak leefde. Het maakte het moeilijk voor hem te accepteren dat medebroeders eigen wegen gingen. Het was een groeiproces voor beide partijen.

 

Zo’n tien jaar geleden deden zich de eerste tekenen voor dat Sjaak leed aan een ernstige vorm van Alzheimer. Hij ging nog wel naar zijn kantoor maar deed er steeds minder werk. Anderen moesten zijn tekorten opvangen en deden dat met meevoelen en respect. Zijn maatje broeder Gerrit te Wierik heeft Sjaak tot het einde toe bijgestaan: van een Sjaak die volop zong tot een Sjaak die helemaal stilviel. Ook zijn zussen, Els en Truus, kwamen elke zes weken van Enkhuizen naar Tilburg in de hoop Sjaak te laten merken dat hij niet alleen was in zijn ziekte.

 

Alzheimer leidt tot volkomen leegheid. Maar het einde is het niet: het verrijzenisgeloof, waarop Sjaak vertrouwde, zegt dat leegte plaatsmaakt voor volheid. Die volheid is Sjaak van harte gegund.