Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarissen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Missie voltrekt zich langs de weg van de dialoog. Dit betekent dat wij de ander als gesprekspartner accepteren, van harte naar hem/haar luisteren, onze eigen inbreng met overtuiging communiceren, een kritische houding bewaren ten opzichte van onrecht en misstanden en bereid zijn ons in het leven van alledag daadwerkelijk in te zetten voor de bestrijding daarvan.

Antoon Egging, de tijd zal het leren

Antoon EggingAntoon Egging msc woont in Nemesvámos, Hongarije in een grote witte pastorie met twee collega’s van een andere congregatie. De parochie bestaat uit 13 kerken die allemaal bediend moeten worden. Dat betekent twee missen op vrijdag, twee op zaterdag en ook op zondag nog een aantal kilometers rijden, want de meeste kerken liggen niet naast de deur.

Antoon heeft meer dan 24 jaar in Indonesië en Nieuw Guinea gediend.

"Ik heb voor MSC gekozen door de enthousiaste verhalen van mijn Heeroom Johannes Rosmuller" vertelt hij. "Hij zat in de Minahasa op Celebes en daar lag dus ook mijn ambitie."

Na zijn opleiding lukte het om zijn droom waar te maken. "Je kwam in een andere wereld" legt hij uit. "Wij voelden als Nederlanders wel verwantschap met de mensen daar vanwege de koloniale tijd. De missionarissen werden op handen gedragen. We stonden dicht bij de bevolking."

Op een gegeven moment moesten we allemaal Indonesiër worden. Ik moest mijn verblijfsvergunning verlengen maar mijn paspoort kwam maar niet terug. Het zette me aan het denken. Wilde ik oud worden in Indonesië? De hitte zou op den duur wel eens een belemmering vormen om lang door te kunnen werken.

Ik had gehoord van een MSC project in Nitra in Slowakije. Dat leek me een mooie uitdaging. Ik werd aangesteld als overste, maar dat bleek een zware taak te zijn. Van enige overdracht was geen sprake en ook de taal was een groot probleem.

Ik heb ruim zeven jaar in Slowakije gewerkt, eerst in Nitra waar ik de zusters FDNSC heb geïntroduceerd. Later leefde ik nog een aantal jaren in een sociaal tehuis, bij en tussen een groep jonge mannen (van 18 jaar en ouder), die een sociale en soms ook mentale achterstand hadden. Toen er een opvolger voor mij gevonden werd dacht ik eraan naar Nederland terug te keren, maar een Hongaarse achternicht zei me naar Hongarije te komen. Ze arrangeerde een gesprek met de bisschop en die heeft mij direct aangenomen. Nu werk ik ook hier alweer zo’n zeven jaar. De bisschop zegt nog steeds blij met me te zijn, maar langzamerhand begint Nederland toch te trekken. Ik heb geen haast. Ik kan het werk hier nog goed aan en ben vertrouwd met het land en de bevolking.

Maar je moet nooit wachten tot het te laat is. Ik heb gehoord van de plannen voor een IMSC communiteit. Dat lijkt een nieuwe, mooie uitdaging.

De tijd zal het leren.