Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Onze kosmos kent haar eigen wetten. Tegelijkertijd groeit het inzicht dat wij mensen binnen deze kosmos een unieke vrijheid en verantwoordelijkheid hebben. Dit stelt ons, christenen, voor een nieuwe uitdaging. De seculiere wereld is voor ons een missionair terrein!

Jan van Paassen, naar de MSC niet door de Annalen maar door een schoolatlas

Jan van PaassenTijdens de voorbereiding op mijn 60-jarig professiefeest op 21 september 2012 werd ik mij bewust van het wel zeer kronkelige pad dat ik heb gevolgd vanuit Den Hoorn, een klein Westlandse dorp onder de rook van Delft, naar Lotta, een nog kleiner dorp in de Minahasa, de noordpunt van Celebes in Indonesië.

Vanaf de derde klas van de lagere school wilde ik priester worden. Maar ik had Jezus wel duidelijk laten weten dat ik dit grote ideaal graag wilde combineren met een ander, meer werelds ideaal, namelijk op zee varen en onbekende eilanden bezoeken. Ik schaamde me eigenlijk voor deze al te menselijke motivatie en pas 20 jaar nadat ik in 1963 als missionaris uitgezonden werd naar Indonesië, durfde ik dit op te biechten.
Vanaf mijn lagere school had ik een grote hobby voor aardrijkskunde en vaak bekeek ik de landkaart van Indonesië met zijn vele eilanden en las ik missieverhalen in een missieblad van de Paters van het Goddelijk Woord (SVD). In een atlas zag ik ook voor het eerst van mijn leven de lettercombinatie MSC samen met informatie over die voor mij onbekende MSC-Congregatie, die haar hoofdkantoor in Tilburg had.

Zo vertrok ik indertijd vanuit het Missiehuis in Driehuis naar een voor mij totaal onbekend land, een nieuwe wereld. Nog eens 20 jaar later leek het er lang op dat God mij alleen met een landkaart had gelokt. Ik besefte dat ik wel mijn MSC-leven lang op het eiland Celebes/Sulawesi zou zitten, maar dat die gedroomde boot in geen velden of wegen te bekennen was.

Meer dan 47 jaar zat ik op een gewone houten lesstoel als leraar. Bijna een halve eeuw was ik docent op het groot-seminarie van Pineleng, en 18 jaar lang combineerde ik die taak met de functie van directeur van het Catechetisch Centrum in Lotta, bisdom Manado.
Tussen 1985 en 1989 had ik drie keer per jaar tijdens de vakanties gelegenheid mijn jongensdroom, waar te maken: priester zijn en varen tussen de tientallen eilanden in de Molukken. Vanaf 1989 tot 2007 bezocht ik de eilanden van Midden- en Noord-Celebes, richting Filippijnen.

Nu, na 60 jaar bij de MSC, ben ik dankbaar dat ik indertijd die atlas onder ogen kreeg, het startpunt van een steeds rijker en gelukkiger leven in de MSC-gemeenschap.
En dan tot slot een zin van kerkvader Godfried Bomans: “Het beste deel van ons leven ligt nog voor ons”. Wat wil je nog meer!