Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

In zijn doen en laten toont Jezus de voorkeursliefde van God. Hij gaat achter de verloren schapen van Israƫl aan; mensen in nood mogen op hem een beroep doen en hij geneest de zieken en blinden. Vanwege zijn voorkeursliefde komt hij in conflict met de autoriteiten. Dat kost hem zijn leven. In hem hebben mensen echter herkend hoe God met hen begaan is.

Ton Zwart: "Wat houdt mij gaande?"

50 jaar priester

Ton ZwartWat ik heel mijn leven gedaan heb is teksten bij elkaar zetten. Als ik iets gelezen had dat me interesseerde en dat ik goed gezegd vond, schreef of typte ik het op. Eerst op kaarten die ik op onderwerpen rangschikte in een kaartenbak. En naderhand toen ik mijn eerste computer kreeg was dit een mooie oefening om bestanden te creëren en in mappen te verwerken. Ik doe dit nog steeds.

Onderwerpen die me interesseren zijn veelal dezelfde gebleven. Ze liggen doorgaans in het verlengde van de studies die ik gemaakt heb. Dat is niet alleen filosofie, theologie en bijbel maar ook sociologie en economie. Daar is spiritualiteit en mystiek nog bijgekomen, onderbelichte onderwerpen uit de seminarietijd.
De verbanden tussen al die deelgebieden hadden mijn bijzondere aandacht, vooral de spanning tussen wetenschap en godsdienst.
Feiten zijn nooit de hele waarheid, ze moeten altijd geduid worden en dat kan vanuit heel verschillende perspectieven.

Het opschrijven en uittikken van teksten maakt deel uit van mijn bezinningsproces. Het helpt me om pakkende teksten te onthouden en terug te vinden. In die zin is het een geestelijke oefening.
Het is geen meditatie of bidden en leidt er ook vaak niet toe. Het ligt op een minder verheven niveau: je loopt gevaar weg te zakken in het alledaagse, een routineleventje te gaan leiden, en dan kom je teksten tegen die het oppervlakkige overstijgen. Religieus hoeft het allemaal niet te zijn, als het maar de vanzelfsprekendheid van het gewone doorbreekt. Het moet net ietsje meer zijn en dat werkt al opbeurend.
Ik zou dan ook werkelijk in de problemen komen als door gespannenheid, oververmoeidheid of anderszins het ongewone van het gewone niet meer tot me doordringt.

Religieus leven is veel meer dan met teksten bezig zijn. Ik weet het: het is allereerst een persoonlijke relatie met de God die ons in Jezus Christus nabij is gekomen. Dat geloof ik ook echt, al beleef ik het lang niet altijd zo.
Het is ermee zoals met de mensen om me heen: afstand en nabijheid wisselen elkaar af. Er is gemis wanneer ze er niet zijn, maar hun voortdurende aanwezigheid is ook een belasting. Het is goed om weg te zijn en ook weer goed om terug te komen.

Ik moet bekennen, dat het met Jezus Christus niet veel anders is. Hij hoort bij mijn leven en zoals dat met relaties gaat zit daar ontwikkeling in.
Jezus blijft mij verwonderen en boeien. Ik verbeeld me niet dat ik met al zijn levenskeuzes mee kan gaan: iedereen is welkom, geen misstap die niet vergeven kan worden, radicale geweldloosheid.
Het zijn allemaal zaken die diep insnijden in je leven, als je ze serieus neemt. Voor hem leidden ze uiteindelijk tot zijn dood aan het kruis en zijn volgelingen beloofde hij niet veel beters! Redenen genoeg om afstand te bewaren, toch wil ik hem niet missen.

Is hij het centrum van mijn religieus en priesterleven? Dat durf ik niet te beweren. Wel wil ik op mijn betere momenten dat hij de spil van mijn leven was. Maar zoals dat in een relatie gaat, ben ik niet de enige die daar iets over te zeggen heeft.