Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Samen met veel andere christenen voelen wij ons geroepen de weg van het hart te gaan. Wij proberen ons de liefde van Gods Hart eigen te maken, die in te oefenen, er gestalte aan te geven in onze woon- en werkomgeving en ons daarbij te hernemen, iedere dag opnieuw.

Pieter Rozemeijer

50 Jaar priester

Op mijn herinneringsprentje van de priesterwijding prijkt de tekst van 2Kor. 4,5: "wij verkondigen immers niet onszelf maar Christus Jezus, de Heer".
Deze tekst werd uitgebeeld op de voorkant met een bijbel en op de achtergrond een pijporgel met spaanse trompetten (horizontaal geplaatste pijpen/schalbekers): het Woord van God uitgebazuind.

boekIn zo'n jubileumjaar denk je o.a. aan hoe het allemaal begon, dat uitbazuinen, 50 jaar geleden: de eerste mis in de parochiekerk, eerste huwelijksinzegening, eerste bediening, eerste doop, ze staan me nog levendig voor ogen.
De eerste mis in Wormer was sober, had ik zelf om gevraagd, maar het meeleven was geweldig in een bomvolle kerk.
De eerste huwelijksinzegening was die van mijn jongste broer en dat was natuurlijk heel bijzonder.

Vlak na de wijding werd ik gevraagd een confrater voor een weekendje te vervangen als rector van het ziekenhuis te Zevenaar. "De weekenden zijn altijd heel rustig" verzekerde pater rector.
Ik had me nauwelijks geinstalleerd of ik werd geroepen.
Er was iemand aangereden: schedelbasisfractuur, niet bij kennis! Bidden in een operatieruimte, terwijl doktoren en verplegend personeel in de startblokken staan is bijna surrealistisch. De goede man is die nacht nog gestorven.
Ik had trouwens die nacht nog een bediening...

De eerste mis in het javaans was ook om niet te vergeten. Ik was nog maar net een paar maanden op Java en javaans aan het leren op de pastorie van Muntilan. Ik kon me zeker al best verstaanbaar maken, want een jonge javaanse pastoor wilde me meenemen naar zijn statie en dan mocht ik de mis doen.
Nu staan misgebeden in hemelhoog javaans, terwijl ik me tot dan toe alleen met huis-tuin-en-keukenjavaans had bezig gehouden. U begrijpt, ik bakte er niets van, tot zijn grote teleurstelling...

Pieter RozemeijerMijn eerste doop was in de parochie Wonosobo waar ik voorlopig was benoemd als hulp voor Theo Tangelder msc die herstellende was van een beroerte.
Een van zijn doopleerlingen lag in het ziekenhuis met typhus en malaria tropica, een dodelijke combinatie. Theo vroeg me haar te dopen.
Zij was pas 13 jaar. Ze was bij kennis maar al blind en helemaal verkramd.
Gelukkig kon zij aangeven dat zij graag gedoopt wilde worden, want haar ouders en andere aanwezigen waren duidelijk niet katoliek.
Ook weer een gebeurtenis die je niet vergeet. Zij werd wonder boven wonder weer beter. Later is de familie verhuisd en uit zicht geraakt.
Wel hoorde ik dat zij islamitisch is getrouwd... Maar ach, wie weet heeft die aanraking van de Lieve Heer haar tot een lieve echtgenote en moeder gemaakt.

Al gaat natuurlijk kwaliteit boven kwantiteit, toch heb ik het altijd fijn gevonden, in gezelschap van de schrijver van de Handelingen overigens, dat ook in Wonosobo en omgeving het aantal dat gedoopt werd in de Naam van de Heer steeds talrijker werd, zij het niet bij duizenden tegelijk! Zij vormt een levendige gemeenschap, en de leken nemen als vanzelf hun verantwoordelijkheid.
De parochie is nu gesplitst in drie parochies. Heel plezierig te weten dat dat uitbazuinen van het Woord van de Heer 25 jaar lang (de voorlopige benoeming werd een vaste benoeming) niet vergeefs is geweest.

Pieter Rozemeijer msc.