Taalselectie

imageimageimageimageimage
 
 
Wij, missionarissen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Door heel de schepping beluisteren we Gods verlangen om mensen tot hun recht te laten komen. Dit verlangen baant zich een weg door de geschiedenis en vindt voor ons haar hoogtepunt in het leven van Jezus Christus.

Pater Piet van Mensvoort

65 jaar geprofest en 60 jaar priester

 

Piet van Mensvoort fotoPiet van Mensvoort begon bij de MSC in1946 op de Apostolische School in Tilburg. Het noviciaat volgde hij in Berg en Dal, waar hij op 21 september 1953 zijn professie deed. Hij werd op 7 september 1958 tot priester gewijd.

 

Als missionaris was hij van 1962 tot november 1993 actief in Papua. Na zijn terugkeer in Nederland werd hij pastor in het Brabantse Esbeek.

 

Als God ons zo heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben. 1 Joh. 4,11

 

“De missionaris van het Heilig Hart heeft hart voor mensen. In mijn beleving is er een fundamenteel verschil tussen goed doen aan mensen en goed zijn met mensen. Bij hart hebben voor mensen gaat het om het tweede: goed zijn met mensen. Het is het verhaal van Mattheus 25: waarop zullen we uiteindelijk beoordeeld worden? Ik had honger, ik had dorst, ik zat in de gevangenis etc.”

 

In Papua is goed zijn met mensen nog een bijzonder aspect van de Papua cultuur: “Ieder geeft naar vermogen”. Het gevolg was dat ontvangen bananen of eieren of kippen weleens erg duur konden worden voor de pastoor, die verondersteld werd terug te geven naar vermogen. Hier past een tekst van Simone Weil goed bij Hart hebben voor mensen. “Aandacht is de meest zeldzame en meest pure vorm van Edelmoedigheid. Vooral aandacht voor vreemden, die lijden.”

 

Nadat de provinciaal overste na het laatste provinciaal kapittel schreef dat de groepen ouderen behoefte hadden aan de instroom van confraters die nog voldoende fit waren om de plaatselijke gemeenschap te ondersteunen en leefbaar te houden, motiveerde dit Piet om de beslissing te nemen om voor de verhuizing van Esbeek naar Notre Dame te kiezen, ondanks dat er in Esbeek ook genoeg mensen waren die behoefte hadden aan aandacht. “Het bevalt me goed.”