Taalselectie

imageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Missie voltrekt zich langs de weg van de dialoog. Dit betekent dat wij de ander als gesprekspartner accepteren, van harte naar hem/haar luisteren, onze eigen inbreng met overtuiging communiceren, een kritische houding bewaren ten opzichte van onrecht en misstanden en bereid zijn ons in het leven van alledag daadwerkelijk in te zetten voor de bestrijding daarvan.

Goed voor je hart

Reisgidsen

147reisgidsenGraham Greene publiceerde in 1936 zijn Journey without maps, een reis zonder landkaarten: zijn eerste reis buiten Europa, door Sierra Leone. Tegenwoordig hebben alle grote boekhandels een afdeling reisgidsen. Toch voelen wij hedendaagse toeristen ons vaak zwervers in een steeds maar uitdijend labyrint.

Weinig beelden sluiten zozeer aan bij de beleving van mensen als dit beeld uit de Griekse mythologie. Het labyrint staat symbool voor onze zoektocht naar zin. Voor psychologen was het vaak de spiegel van ons onderbewustzijn; theologen zagen het labyrint als voorbode van verlossing en verrijzenis, en fantasie vulde aan waar wetenschap en filosofie ontbraken. Wonderlijk dat door de explosie van natuurwetenschappen en door de bereikbaarheid van onderwijs ons labyrint toch niet kleiner geworden is. In tegendeel, het werd steeds verder uitgebreid. Internet opent alle grote bibliotheken voor wie thuis de computer volgt als een draad van Ariadne.

Onze geschiedenis is een enorme speelzaal en gevangeniscel tegelijk; de evolutie draagt en kooit ons. Nietzsche geloofde in een ‘eeuwige terugkeer’ in een eindeloze serie reïncarnaties. Wij, Westerlingen, zijn opgescheept met de vraag van Odysseus: hoe ergens, na talloze omzwervingen, thuiskomen in de geborgenheid van Ithaka. Gelovigen met een abrahamitische achtergrond, joden, christenen, moslims, aanvaarden met een mengeling van hoop en twijfel dat er een hogere Werkelijkheid werkzaam is en ons zal bevrijden.

Is het zo moeilijk te begrijpen dat wij, gewone burgers, het noorden kwijtraken? Vroeger wezen sterren ons de weg in de woestijn en op zee, in het woud de stand van de zon of de richting van de wind. In de middeleeuwse steden leidden de straatjes ons naar kerk en belfort. Vandaag beschikken wij over autowegen, hogesnelheidstreinen, vliegroutes en een wereldwijd communicatienetwerk. Toch openbaren onze filmproductie, literatuur en muziek dat wij huizen in een labyrint, waar een anonieme hand voortdurend straatnamen en verkeersborden verplaatst en waar plotseling, als boven mergelgrotten, het wegdek naar beneden zakt.

Nooit boden onze boekhandels zo’n keus aan reisgidsen als vandaag. En of ik nu gelovig ben of genoeglijk beken ‘bevrijd te zijn van dood gewicht’, met de vakantie voor de deur loop ik toch graag even langs het schap met reisgidsen.