Taalselectie

imageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Samen met veel andere christenen voelen wij ons geroepen de weg van het hart te gaan. Wij proberen ons de liefde van Gods Hart eigen te maken, die in te oefenen, er gestalte aan te geven in onze woon- en werkomgeving en ons daarbij te hernemen, iedere dag opnieuw.

Goed voor je hart

Wacht-een-beetje-bos

Ooit was ik een maand in Zuid-Afrika. In een winkel van Bruna verdiepte ik me in het rijke aanbod aan romans. Half verscholen tussen de boekenrekken luisterde ik met één oor naar de taal die om mij heen gesproken werd. Zo was er een klant op zoek was naar een rekenmachientje. "Heeft u voor mij een sompompie?", vroeg hij aan de verkoopster. Zuid-Afrikaans klinkt smeuïg; de woorden zijn soms heel beschrijvend. Zo heet een oorlogsschip een 'voor-niks-nie-bang-nie-skip'. En midden in de steppe van Transvaal werd ik op een doornstruik gewezen. Niet zomaar een bosje met wat stekeltjes, maar een kanjer met levensgevaarlijke doorns! Daar ga je niet zomaar aan voorbij. Als je er langs loopt, houd je vanzelf je adem in. Misschien heet hij juist daarom een 'wacht-een-beetje-bos'.

wacht-een-beetje-bosOp sommige verkeerspunten in Nederland raast het verkeer dag en nacht door. Zou het een idee zijn om juist daar een aantal wacht-een-beetje-bosjes te planten? Dan verloopt alles misschien wat minder haastig; wat minder drammerig ook. Dan gaan mensen misschien weer wachten wanneer het licht op rood staat. Echt wachten, want wachten is méér dan stoppen. Wachten is stil houden, een onderbreking, zoals het wit tussen twee woorden. Wachten is zeggen: “Nu even niet”, geen wapperende handen, geen zappende ogen, geen rusteloos overleg. Wachten is … goed voor je hart.

Ik was eens bij de Trappisten in Zundert voor een retraite. Een van de monniken vertelde me dat in een retraite je ziel de kans krijgt je lichaam weer in te halen. Kijk, dat is spiritualiteit. Niet van je eigen bestaan vervreemden, maar aandacht hebben voor je diepste zelf en van daaruit leven. Dat vraagt om een pleisterplaats waar je kunt beluisteren of je ziel met je meereist en jíj met je ziel.

Ook de Veertigdagentijd is zo’n pleisterplaats. Echt wachten is een levenskunst. Wachten is de vraag de vraag laten. De druk opzij drukken. Wachten is onthechting, braak liggen, tot leegte bereid. Het is ophouden met rennen. Niet doordrammen als een voor-niks-nie-bang-nie-skip, maar stil staan bij een wacht-een-beetje-bosje.