Taalselectie

imageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Door heel de schepping beluisteren we Gods verlangen om mensen tot hun recht te laten komen. Dit verlangen baant zich een weg door de geschiedenis en vindt voor ons haar hoogtepunt in het leven van Jezus Christus.

Goed voor je hart

Vrede

Bruggen verbinden twee oevers. Daaronder stroomt het water: de IJssel, de Amstel, het Spaarne, de Seine of de Tiber. Bruggen verenigen wat anders gescheiden uit elkaar ligt en onbereikbaar blijft. Ook een mens kan een brug zijn, een brug die uitersten verbindt: buren, steden, links en rechts, zwart en wit, volkeren, joden en christenen en weet ik wat. Omdat mensen bruggen kunnen zijn, zijn ze in staat meerdere kanten samen te brengen.

Herbouwde brug in MostarZijn bruggen dààrom juist het eerste doelwit in tijden van oorlog en escalatie? Dan denk ik aan de oude witmarmeren brug in de Bosnische stad Mostar. Een eeuwenoude overspanning van 30 meter tussen Oost en West, tussen christendom en islam, tussen verschillende etnische groepen. Juist daarom schoten Kroatische militairen in november 1993 deze verbinding in puin. Om de Stari Most - de oude brug - te herbouwen, moesten honderden blokken steen uit de Neretva worden gevist. Sommige onderdelen zijn opnieuw gemaakt. Het herstel kostte bijna 13 miljoen euro. Sinds juli 2004 overspant een nieuw bouwwerk de rivier. Maar de oorlog ligt nog vers in het geheugen bij de inwoners van Mostar. Nog steeds broeien er spanningen. “Een brug alleen zal onze harten niet verwarmen”, zei een moslim inwoner. Toch is die pas heropende brug een symbool van hereniging; voor beide kanten.

Want vrede is: oude bruggen overgaan om gezamenlijk een nieuwe toekomst te vinden. Terwijl ik uit het raam van mijn kamer kijk en peins over die brug in Mostar, merk ik hoe stil het buiten is. Het is etenstijd. Er is geen mens op straat. Bij de snackbar aan de overkant alleen nog een gehandicapte jongen die scheef in zijn rolstoel hangt. Naast hem een knul van een jaar of 16 – een vriend? zijn broer? - die hem frites met mayonaise voert uit een plastic bakje. Zorgzaam. Eerbiedig bijna. Spontaan houd ik mijn adem in. Die verbondenheid tussen beiden!

Die heropening van de brug in Mostar is voor mij een hoopvol teken van Vrede. Die brug, ver weg; maar ook de band tussen deze twee jongens vlak voor mijn deur.