Taalselectie

imageimageimageimage
 
 
Wij, missionarisssen van het Heilig Hart,
zijn leden van een actieve congregatie die als bijzondere opdracht hebben
in het contact met de wereld, de dingen, de dieren en de mensen
de goedheid van God zichtbaar te maken en misschien zelfs te vermeerderen.
Ons wordt gevraagd de weg van het hart te gaan.
S. van Tilborg msc

Spiritualiteit

Naarmate we ouder worden besteden we meer aandacht aan het opmaken van de balans van ons leven. Het is een zoeken naar de balans kan ons helpen vreugde en verdriet met mildheid te aanvaarden. Voor ons die een religieuze gemeenschap vormen is het belangrijk dat er zowel in vieringen als in communiteitsgesprekken ruimte wordt gemaakt voor stilte, troost, genade en voor dank.

Goed voor je hart

Gregoriaans

Het overkwam me in december ‘97. Het koudste gedeelte van de reis had ik achter de rug: de oversteek van Texel naar Den Helder. Nu nog anderhalf uur naar huis. In een warme trein draai ik daar mijn hand niet voor om. De ramen zijn beslagen, en als enige reiziger installeer ik me met een boekje in een hoekje. Plotseling staat de controleur bij me. Met een verveeld gezicht wil hij mijn kaartje knippen. Terwijl hij het teruggeeft, gaapt hij loom. En ik, met meer sympathie dan ik in feite heb: Saai werk zeker?
Meneer, het bestaan van een controleur is verzadigd van verveling.
Moet je zorgen dat je d’r wat leuks naast hebt.
Heb ik ook. Zit op een koor.
Een tweede controleur komt binnen. Mìjn controleur weer: Dat is Karel. Zit ook op ons koor.
Wat zingen jullie?, vraag ik.
Gregoriaans.

GregoriaansOp zo’n moment komt er een soort lustgevoel bij me boven: eens kijken of ik ze zo gek kan krijgen dat ze samen gaan zingen.
Wat is dat, gregoriaans?, vraag ik onwetend.
Ouwe muziek in de kerk, zegt Karel. Klinkt zoooo mooi, meneer. En jewel. Even kijken ze schichtig om zich heen alsof ze iets gaan doen dat eigenlijk niet mag. Ze halen adem en zetten in wat ze kennelijk op de laatste koorrepetitie hebben geoefend: ‘Puer natus est nobis’ Een kind is ons geboren. Zoooo mooi! Stel je voor! Elf uur ‘s avonds, tussen Den Helder en Alkmaar, het station Heerhugowaard schiet aan ons voorbij, maar samen zingen we de intredezang van Kerstmis. En daarna als toetje ‘Transeamus’.

Bij het uitstappen denk ik: Gregoriaans ... een eeuwenoude zangtraditie raakt in onbruik. Een generatie groeit op voor galg en rad, niet bij machte een eerlijke podatus van een porrectus te onderscheiden. Gebrek aan historische kennis, tekort aan cultureel aanvoelen en het ontbreken van zin voor het Mysterie zouden hen zijn aan te wrijven. Met name pastores wordt wel eens verweten dat ze het Gregoriaans moedwillig om zeep gebracht hebben. Onzin! Van mij kan dat in ieder geval niet gezegd worden. In tegendeel.

Gregoriaans? - Ik zing het zelfs in de trein!