Jan van de Pol
                                                        65 jaar geprofest

Op zijn kamer in Mamre – Notre Dame Tilburg – vertelt Jan, vanuit zijn ligstoel, over zijn leven als missionaris van het H. Hart.
Hij werd geboren in een arbeidersgezin te Druten aan de Waal op 21 december 1939. Hij had twee broers.

Op zijn 19e raakte hij geïnteresseerd in de MSC omdat ze bij hem thuis de Annalen lazen. Op hoogtijdagen kwamen franciscanen helpen in de parochie. Dat vond Jan interessant en hij had dus ook de mogelijkheid om franciscaan te geworden.
Waarom de keus uiteindelijk op de MSC viel is hem niet meer geheel duidelijk.

In 1958 begon hij aan zijn noviciaat in Stein waar hij op 1 mei 1960 zijn Eerste Professie deed. Na Stein volgde een periode in het Missiehuis in Tilburg, daarna terug in het Missiehuis van Stein waarna hij in augustus 1966 een benoeming kreeg voor Missiehuis Driehuis. Vanuit Driehuis volgde Jan, in Haarlem, een opleiding tot boekhouder en ging hij werken in de administratie van het Antoniusziekenhuis in Haarlem. Na de sluiting van het Missiehuis Driehuis ging hij, samen met de communiteit, wonen in IJmuiden tot aan zijn benoeming als financieel assistent van de missieprocurator in Tilburg in 1978.
Later werd hij lid van de Pauluscommuniteit Stadhuisplein en lid van de groep Goirle.

In 1985 begon een gehele nieuwe periode in zijn leven.
Jan koos voor de dak- en thuislozen te Langeweg. Bij deze groep voelde hij zich thuis als religieus. Zijn taken waren er voornamelijk: aanwezig zijn, hen opvangen en ze aan het werk houden.
Een van de zaken die hij met zijn mensen ondernam waren: spullen ophalen aan huis en deze (als ze goed waren) op de markt verkopen. Als een tweedehandswinkel avant la lettre.
Later volgde zijn werk vanuit de Sterrenberg in Arnhem voor de stadsnomaden in Nijmegen, samen met Priesters van het Heilig Hart.
Jan vindt het werk met de dak- en thuislozen en de stadnomaden de mooiste jaren van zijn religieus leven.

Er was toch ook nog een andere ‘passie’ in zijn leven en dat was het wandelen.
Wandelen werd meer en meer zijn lust en zijn leven. Met vele wandeltochten liep hij mee: Een paar keer in Apeldoorn, dertien keer de vierdaagse van Nijmegen, de Elfstedenwandeltocht in Friesland, en nog talloze andere wandeltochten in Nederland of Oostenrijk, Spanje en IJsland.

Ook voor Jan brak de periode aan van het loslaten.
En zoals voor de meesten van ons was en is dit voor hem moeilijk. Niet meer kunnen werken bij jouw mensen voor wie je je zoveel jaren hebt ingezet. Voor al die mensen die zo weinig kansen krijgen en gekregen hebben in hun leven vanwege zoveel omstandigheden.
Dan ook nog het wandelen niet meer kunnen vanwege fysieke problemen en het steeds meer gekluisterd zijn aan je kamer in een communiteit van oude medebroeders, terwijl je zoveel jaren gewend bent met mensen samen te leven die het dagelijks levensritme volledig kwijt zijn geraakt en moeten proberen om elke dag te overleven! Het was en is (ook) voor Jan nog steeds wennen.

Jan heeft er zich intussen bij neergelegd al blijft ook hij het jammer vinden dat zo’n druk is gelegd op het religieus leven welke een sterke verandering heeft ondergaan in onze Westerse samenleving. Natuurlijk realiseert hij zich dat vernieuwing noodzakelijk was en dat het goed gaat komen met onze Kerk en het religieus leven.

Jan heeft, met andere religieuzen, deze vernieuwing mee vorm gegeven in zijn werk voor de dak- en thuislozen en de stadnomaden. Met velen van ons blijft ook hij, en zeker in dit Heilig Jaar 2025, de hoop moeten bewaren dat uit het as een nieuwe tijd gaat komen omdat God ons niet alleen laat.

Jan kijkt nu veel t.v. Met name detectives vindt hij interessant om naar te kijken. Hij kan dit echter maar doen zolang zijn ogen dit volhouden.
Hij heeft ook een abonnement op “gesproken boek”, maar het valt hem soms zwaar om daar zijn aandacht bij te houden.

Terugkijkend zou hij misschien meer (of andere) opleidingen hebben willen volgen die aansloten op zijn werk. En hij had nog meer met dak- en thuislozen willen werken.

Maar hij heeft geen spijt van zijn keuze om bij MSC in te treden!