Pieter Rozemeijer
                                             65 jaar geprofest

Vijf jaren geleden, toen ik 60 jaar geprofest was, begon ik mijn stukje in ons lijfblad met de woorden “De MSC getrouwe blijf ik…” Het staat er zo ferm, maar toch was het, als bij velen van ons, zo heel toevallig dat ik bij de MSC terecht kwam. Tenslotte was het een missionaris van de franciscanen-familie die mij op weg hielp richting missie. Als gastpredikant had hij in zijn preek over zijn missiewerk verteld, in China geloof ik. Hij zei toen heel nadrukkelijk dat het lot van die mensen daar in de verre landen ons allen aangaat. Dat zinnetje bleef in mijn geheugen hangen. Dat zinnetje zorgde ervoor dat ik op de goede weg bleef ondanks vele problemen.

Een levensgroot probleem was voor mij dat je dan priester moest worden, althans dacht ik dat toen. En dat leek mij helemaal niet aantrekkelijk. Ik had ook geen misdienaarsverleden, met togen en misgewaden had ik niets! In de kerk was mijn vertrouwde plekje niet in sacristie en altaar maar juist helemaal achterin op het zangkoor. Ontelbare “Cogitationes” op Eerste Vrijdagen en “Requiems” heb ik gezongen in een klein jongenskoortje van de lagere school. En het zangkoor of orgel bleef mijn vertrouwde plekje ook in de kapellen in Berg en Dal, Brummen, Stein en Tilburg. Maar we lopen vooruit.

Het duurde lang maar uiteindelijk moest ik het wel opbiechten aan de pastoor nl. dat ik priester wilde worden en naar de missie wilde. De pastoor nam het heel goed op en vertelde me dat hij een goed adres wist en dat in dat seminarie het leren niet zo moeilijk en duur zou zijn. Maar dat ik er toch eerst wel met mijn ouders over moest praten! En dat adres bleek Missiehuis Driehuis te zijn!

In onze parochie Wormer waren er al lang geen priesterkandidaten geweest en in de buurtparochies Wormerveer en Krommenie gingen ze naar Hoorn naar de Mill-Hill. Die lui kregen op het grootseminarie al een toog aan met een prachtige rode sjerp! Was het toevallig dat onze pastoor, zelf uit Zierikzee afkomstig, aan Driehuis dacht? Of zou het zo kunnen zijn dat de parochiepastoors in Kennemerland en Zaanstreek-Waterland goede ervaringen met MSC’ers hadden?
Na mijn vertrek naar Driehuis kwamen er in Wormer meer roepingen voor de MSC en voor het Kleinseminarie Hageveld. Een van hen heeft het volgehouden en is in Warmond gewijd. Hij maakte nog naam in de IJmond gemeente en in de Mozes-en-Aaronkerk te Amsterdam. Hij is later getrouwd. Nu ben ik na die “hoos” van roepingen in Wormer nog maar de enige die over is. En ook dat is helemaal niet toevallig.

In Brummen en in Stein heb ik verschillende keren op het punt gestaan om er maar mee op te houden. Maar ik werd binnenboord gehouden door verschillende goede MSC-ers.
Niets toeval dus dat MSC-zijn en dat MSC-blijven. Het waren de MSC-ers zelf, het was dankzij de MSC zelf. Ik wil nog wel een paar jaar bij tekenen…

                                                                                        Pieter Rozemeijer msc.