SCHRIFTLEZING: Markus 10, 35-45

OVERWEGING door Ben Verberne msc

Ze komen in de buurt van Jeruzalem. Vanaf dat moment waarschuwt Jezus zijn leerlingen voor wat komen gaat: daar in Jeruzalem zal het geen feestelijke triomftocht worden, maar een kruisweg … Dan nemen twee van zijn leerlingen hem apart: Jacobus en Johannes: “Eenmaal in uw glorie gekomen, laat dan een van ons zitten aan uw rechter- en de ander aan uw linkerhand”. –

Uit hun vraag blijkt hoe oppervlakkig ze hebben geluisterd en hoezeer ze gedreven worden door geldingsdrang en ambitie! De woorden van Jesaja in de eerste lezing vanmorgen waren niet aan hen besteed: “De Messias zal niet een heerser zijn, maar een dienstknecht”. Hij zal het lijden van anderen op zich nemen en zich belasten met hún fouten”.
Maar hun beeld van de Messias is nog altijd iemand die heersen zal, met politieke macht is bekleed en omgeven met werelds eerbetoon. Dàt spreekt tot hun verbeelding. Ze moeten gedacht hebben: als iemand ons dat kan geven, dan kunnen we er maar beter vroeg bij zijn!

Sinds een paar jaar zijn we er ons opnieuw van bewust wat macht met mensen doet. Paus Franciscus waarschuwt er steeds opnieuw tegen:
klerikalisme en misbruik van macht doen onrecht aan mensen. Het verlangen ons boven anderen te plaatsen en anderen voor ons doel te gebruiken kan hardnekkig zijn en heel subtiel. – Macht kan ons verblinden. Macht corrumpeert.

Maar bij jullie, waarschuwt Jezus, mag dit niet zo zijn. Wie van jullie groot is, moet dienaar worden. Hij moet bij die woorden gedacht hebben aan de herders van zijn kudde en aan allen die in zijn naam leiding geven in de samenleving, in de kerk… Later, toen zijn dood nabij was, heeft hij het opnieuw laten zien: leidinggeven is elkaar de voeten wassen. Sinds die dag leeft hij onder ons als een die dient.

Vandaag is het Missiezondag. Ieder jaar rond deze tijd schrijft de paus een brief over missie. Telkens brengt hij ons dan een actueel aspect van missie onder ogen. Dit jaar haakt hij in op de gelijkenis, de parabel, van de koning die een bruiloft organiseert voor zijn zoon.
Hij stuurt zijn dienaars uit om op de hoeken van de straten mensen uit te nodigen voor het feest: “Ga en nodig iedereen uit voor het bruiloftsmaal…”

Gaan … er op uittrekken … iedereen uitnodigen … dat zijn woorden, bedoeld voor de hele kerk, en dus ook voor ons in Notre Dame. Maar als ik kijk naar onze gemiddelde leeftijd en naar de mogelijkheden hier in Notre Dame, dan weet ik in eerste instantie niet zo heel erg goed raad met die brief!…Soms is het al moeilijk om het koffiedrinken na de viering op zondag te organiseren en vol te houden – Wat moet je dan met een brief die zegt: “Trek erop uit en nodig iedereen binnen”?

Maar ik herinner me hier in huis en ook elders vrouwen en mannen die, ook al zijn ze op hoge leeftijd, laten zien wat missie en missionair leven is: Ze zakken niet weg in hun eigen, kleine wereld, maar proberen hun geest en hun hart open te houden. Ze blijven verbonden met de mensen om hen heen. Ze accepteren de beperking die het ouder worden met zich meebrengt en juist daarin leven ze mee met het wel en wee van mensen dichtbij en ver weg. Ze zeggen niet ‘het zal mijn tijd wel duren’, maar door hun interesse, hun bezorgdheid en hun bidden blijven ze geïnteresseerd in wat er gaande is, blijven ze begaan met initiatieven om de aarde leefbaar te houden voor generaties na ons. Ze hebben oog voor wat er aan goeds gebeurt om hen heen. Kortom, zij ‘leven ons vóór’ wat een missionaire kerk kan zijn, ook als we ouder worden.

Het evangelie nodigt ons uit tot een bruiloftsfeest. Als een feest – zo zal Gods Koninkrijk eruit gaan zien. Als je je ogen opent, worden de eerste contouren al zichtbaar: daar waar vluchtelingen niet botweg aan hun lot worden overgelaten; waar mensen oor hebben voor wat een ander van binnenuit beweegt, of het nu is in een een-op-een gesprek of in een wereldwijde synode; en ook daar waar in een gemeente zoals Tilburg een beleidsplan vorm krijgt om kinderen, jeugd en jongeren te helpen grip te krijgen op hun leven. Ook dat gebeurt!

Maar er is méér! Wanneer we het over missie hebben, dan schieten we vaak in de actiemodus. We praten over projecten en prestaties, over wat tot stand gekomen is en wat nog moet gebeuren. En natuurlijk, dat is belangrijk! Maar missie is méér dan dat! Dan moet ik denken aan woorden die ik ooit ergens gelezen heb. Misschien kent ù ze ook! Ik heb ze opgeschreven in een notitieboekje En dat notitieboekje is jarenlang met me meegereisd. Die woorden klinken aldus:
“Wanneer we een ander volk, een ander geloof of cultuur betreden, dan moeten we onze schoenen uitdoen, want dan staan we op heilige grond. Anders zouden we weleens de dromen van de mensen kunnen plattrappen. Of erger nog, we vergeten misschien dat God hier al was, nog vóórdat wij hier kwamen”.