ROEPING?
(Van Ben Bergen)
Ik ben geboren in een gezin van 10 kinderen op het feest van Don Bosco 31 januari 1935. Toen ik mijn moeder op een keer vroeg naar het tijdstip waarop, zei ze me: “Dat weet ik niet meer”. En ze voegde er spontaan aan toe: “Je was net een gevild konijn”. Dat werd bevestigd door een oude buurvrouw die zei: ” Wat een klein krengetje”. In mijn jonge jaren kreeg ik astma.
Mijn vader kwam uit Delft, in een parochie die gerund werd door Franciscanen. Die kenden een jongelingenvereniging, waar mijn vader lid van was. Daar werd hij lid van de Derde Orde. Ook leerde hij daar “Spreken in het openbaar”. Hij vestigde zich als huisschilder in Voorburg, omdat zijn broer Jan in Delft een groot schildersbedrijf had. Mijn moeder kwam uit Castricum, maar woonde in die tijd ook in Voorburg. Ze ontmoetten elkaar bij het zwieren op het ijs. Mijn ouders waren vrome mensen. Mijn vader ging elke dag naar de vroegmis. Voor de mis te communie; verliet de kerk bij de offerande, en kwam dan thuis om te eten. Mijn moeder zou nooit de Eerste Vrijdag vergeten: dan ging ze naar de mis van negen uur.
Mijn broer Leo, anderhalf jaar ouder dan ik, ging naar het gymnasium bij de Jezuïeten in den Haag. Hij wilde priester worden. De pastoor zag hem graag naar het seminarie van de wereldheren gaan. Dat zou dan deels door de parochie betaald worden. Maar mijn vader vond het beter dat Leo en ik bij elkaar bleven. Ik volgde hem, eveneens bij de Jezuïeten, maar bij een beroepskeuzebureau bleek dat ik meer geschikt was voor de HBS-B. Dat bleek achteraf wel, toen ik na 6 jaar slaagde en voor de exacte vakken gemiddeld een 8 had en voor de talen 5 1/2.
Leo was bij de verkenners. Op een jamboree in Noord-Holland leerde hij Pater Benne kennen. Dat beviel hem zo goed dat hij enthousiast werd voor onze Congregatie.
Thuis in de kleine boekenkast stond naast de bijbel in 4 delen (waaruit nooit gelezen werd) de autobiografie van Thomas Merton “De Louteringsberg”. Een bestseller in die tijd. Ik las alles wat los en vast zat. Het boek boeide me geweldig. Toen er in ons huis een folder kwam vanuit de abdij van Tilburg wist ik: “Dit is het”. Want ik was een vroom mannetje. Ik ging elke dag naar de schoolmis. Kreeg als beloning het boek: “Prikkebeen” en toen een oudere zus mij van de communiebank afhaalde omdat ik wat bloed van mijn vinger opgelikt had, was ik ontzettend kwaad. Twee jaar studeerde ik latijn en Grieks op de Schola Carolina, eveneens bij de Jezuïeten, met verschillende jongens met een late roeping, onder anderen Piet Al, die later abt van Heeswijk werd. Samen met een andere klasgenoot, die ook trappist wilde worden, hebben we de Goede Week in de abdij van Tilburg doorgebracht. Dat deed me niet zoveel. Maar toen ik de Achelse Kluis bezocht wist ik: “Hier wil ik intreden”. De abt stuurde me naar een dokter in Eindhoven die me afkeurde o.a. vanwege mijn astma. Natuurlijk was ik heel teleurgesteld. Wat nu?
Broer Leo was bij de MSC en ik schreef een brief naar Dirk Kouw, de novicemeester. De volgende dag kwam hij samen met broeder Janson bij ons thuis. Ze waren die dag toevallig in Poeldijk om een warenhuis te organiseren. Mijn moeder zei spontaan: “Is die vent er nou al?”. En later tegen mij: “Ik wist wel dat je Leo achterna zou gaan”. Zo ben ik binnengekomen in een missionaire Congregatie, zonder dat ik me daarvan bewust was. Soms is dat best moeilijk, ook nu nog, want ik ben niet op een van beide kleinseminaries geweest, niet in de missie, niet in Tilburg en niet in Rome. Daarom gaat veel langs me heen, kan ik niet meepraten. Toch ben ik blij dat ik op mijn oude dag voor Tilburg gekozen heb. De zorg is uitstekend. Maar meer nog groei ik spiritueel als MSC-er. Maar bovenal is ‘t goed om samen te leven met broeders en zusters. Zo ben ik terug bij mijn roots: Terug in het grote gezin, waarin ik geboren werd. Roeping? Ik geloof dat God mij in mijn leven zo geleid heeft tot hiertoe. . .
Ben Bergen (rechts) met broer Leo. Leo had zijn eeuwige gelofte afgelegd en Ben zijn tijdelijke gelofte te Berg en Dal.