Interview Kees de Rooij.
Naar aanleiding van het 65- jarig jubileum van zijn gelofte.

1 Waarom intreden?
Via een vriend die hij kende van het voetballen (Ad Haans) is Kees bij het MSC- Missiehuis terecht gekomen.
Omdat een Witte Pater hem had geïnspireerd wilde Kees graag missionaris worden. Deze pater had in Afrika gewerkt. Kees wilde ook graag arme, zieke mensen helpen.
Na de studies op het Missiehuis heeft Kees nog praktische cursussen gevolgd: ziekenzorg, landbouw en technische studie. Dit was na de priesterwijding.
Hij ging naar de missie, niet om “zieltjes te winnen of alleen te bekeren”, maar hij wilde dat de mensen daar konden léven: hij voelde zich eerder ontwikkelingswerker dan priester, zeker in het begin.
De mensen in Papoea leefden al heel lang in geluk, dus waarom dan iets anders opdringen?
Waarom ga je naar de missie? Niet om te zien hoe mensen nog in de “steentijd” leven of om de status quo te behouden, maar om hen de kans te geven om zich te ontwikkelen. Kees wilde mediator zijn tussen de Papoea’s en de moderne tijd door mee te leven met de mensen en te luisteren naar wat zíj willen.
Na de missie kenden de Papoea’s vrede en vrijheid. En niet meer leven in constante angst voor vijanden (= naburige stammen; koppensnellers)
Het was zaak eerst de angst weg te nemen, medische zorg te verlenen (Kees heeft veel kinderen gevaccineerd, o.a.), hygiëne aan te leren, onderwijs te geven, huizen te bouwen en daarna pas dopen e.d.: “Mensen geen vis geven, maar vishaken”, zodat ze voor zichzelf konden gaan zorgen.
Hen leren om zelfstandig te zijn, het eigen leven in te vullen en hun eigen verlangens te vervullen.
Kees heeft altijd meegebouwd (o.a. aan MSC Center Petrus Vertenten in Merauke en Ziekenhuis RSBP), zo kon hij meteen timmerles geven.
Kern: samen met “zijn” mensen leven, werken, huilen, lachen en er zijn om erachter te komen wat hun eigen aspiraties zijn, wat zij willen.
Dus, nogmaals: door kennis van medische zaken en techniek mediator zijn om hen te begeleiden en te onderwijzen. Hierbij klein beginnen, zodat ze het konden behappen. Dus niet meteen een kerk bouwen, maar beginnen met woninkjes voor onderwijzers, bijv. Die kerk kwam er pas zo’n 30 jaar later…

2 Waarom bij MSC?
De spiritualiteit van de MSC gaf hem de kans en ook zin aan zijn leven om “goed te zijn voor anderen met een liefdevol hart”. Dit sprak Kees erg aan.

3 Wat was de mooiste tijd bij MSC?
De tijd dat hij samen met anderen kon leven en werken.
Kees is iemand die zich heel makkelijk aanpast en met iedereen overweg kan: zowel de medebroeders als de Papoea’s als zijn familie. Kees leeft in het moment en kan niet benoemen wat dan de mooiste tijd was.

4 Als je terug zou kunnen gaan in de tijd, zou je dan dingen anders doen?
Kees zou niets veranderen. Hij heeft ook niet zijn eigen wil gedaan, maar is met de mensen opgetrokken en heeft gedaan wat voor hen nodig was, wat zíj wilden.
Hij is dienstbaar geweest aan de mensen. Het ging niet om hem.

5 Wat hoop je nog voor de toekomst?
Kees hoopt dat de Papoea’s goed kunnen blijven leven. En dat de mensen hier niet verstrikt raken in regeltjes; niet alleen voor hemzelf, maar voor iedereen hier.