Paaswens

PROVINCIAAL BESTUUR

‘Leg een weg van hoop aan’

Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt.’ (Mt. 26, 39b)

Jezus voelde zich in grote eenzaamheid en Hij was bang om wat stond te gebeuren.
Wereldwijd hebben velen gevoeld wat Jezus voelde toen zij getroffen werden door het Coronavirus.

Duizenden moesten de weg van Jezus gaan in grote eenzaamheid op de I.C., zonder hun dierbaren naast zich. Duizenden hadden niet eens de mogelijkheid van een I.C. en stierven thuis of op een vreemde plaats. Familie, vrienden, medebroeders en medezusters konden niet aanwezig zijn in die laatste uren en bij het afscheid. Duizenden moesten in quarantaine, soms wekenlang. Ook dat was eenzaamheid.
Artsen, verpleegkundigen en zovele andere zorgende en helpende handen voelden diezelfde eenzaamheid omdat ze vaak machteloos moesten toezien hoe het leven onder hun handen vandaan glipte en vervolgens bang waren om het thuisfront te besmetten. Daarnaast voelden velen een andere eenzaamheid van werk en inkomen dat wegviel. Niet meer kunnen zorgen voor jouw dierbaren. Kinderen en jongeren konden niet naar school, verveelden zich omdat ‘alles dicht ging’.

In deze dagen, op weg naar Pasen, worden we ons de woorden van Jezus opnieuw bewust.
In deze dagen, ieder jaar weer opnieuw, gaan mijn gedachten telkens weer naar mijn moeder in onze kleine boerderij in het oosten van het land. Velen van ons zullen aan al onze moeders (en vaders natuurlijk!) denken.
Op Paaszaterdag werd één van de kinderen ’s morgens naar de parochiekerk gestuurd. Daar stond, in het kerkportaal, het nieuwe wijwater in een grote zinken teil. Het water werd meegenomen in een oude jeneverfles waar moeder ‘wijwater’ op geschreven had. In de namiddag, Paaszaterdag, heb ik haar een aantal keren met een kopje en met een palmtakje in de hand door alle vertrekken van de boerderij zien lopen…zegenend…tot en met de kippen en de varkens, en het kleinste kamertje, toe.
We hadden thuis niet veel te besteden met zoveel kinderen op zo’n klein boerderijtje maar er was dat diepe vertrouwen: Heer, spaar ons, maar niet mijn wil maar uw wil zal geschieden.

De meesten van ons zullen een soortgelijke ervaring van thuis hebben.
De meesten van onze ouders hebben geen hogere studies gevolgd. Vaak was er niet de mogelijkheid van doorstuderen geweest. Maar wel was er dat eenvoudige, maar oh zo’n diep geloof, dat de Eeuwige ons niet aan ons lot overlaat.

Onze ouders, en zoveel andere goede mensen uit zoveel geloofstradities, hebben voor ons een weg van hoop aangelegd. Zij laten ons nu nog weten: vertrouw maar op de Allerhoogste. Dan kan geen pandemie het van jullie winnen. Weet dat het leven sterker is dan alle dood.

Hoe mooier, maar ook waar we nog steeds kippenvel van krijgen, is het leven van Jezus geweest en bovenal zijn lijden en kruisdood. We zien Hem als de eerste onder ons allen die die weg van hoop zijn gegaan.

Op Paasmorgen stond Hij op uit alle dood.
Op Paasmorgen, tot in onze tijd, hebben zijn vrienden, mannen en vrouwen, kinderen, jonge mensen, Hem weggehaald uit alle dood. ‘Jij, Jezus, mag nu verder leven in ons leven. De dood zal nooit meer het laatste woord hebben’. En dus zal ook een pandemie, waar we nu mee te maken hebben, niet het laatste woord hebben.

We gaan met elkaar onze weg vervolgen, met pijn en gemis om wat ons is overkomen, maar we blijven gaan op de weg van hoop omdat de Eeuwige ons niet aan ons lot overlaat. Het beste bewijs ligt daar in Jeruzalem toen mannen en vrouwen niet meer konden zwijgen en zeiden: Hij is verrezen uit alle dood. Hij, Jezus, gaat ons weer voor…anders dan voorheen maar we weten nu dat God ons niet vergeten is en onze God blijft.

Namens ons provinciaal bestuur wens ik jullie allen een Gezegend Paasfeest en alle goeds voor u allen en dank voor zoveel liefde en zorg in deze voorbije weken en maanden.