Overweging (bij Lukas 19, 28-40). Door Ben Verberne
Eigenlijk kan er op Palmzondag maar beter niet gepreekt worden. Want vandaag begint de Goede Week en de Goede Week zelf is al één grote overweging. We volgen Jezus terwijl hij Jeruzalem binnen trekt. Er is een hele menigte op de been en ze juichen hem toe. Hij lijkt wel koning. Mensen staan met boomtakken te zwaaien. Van ver af komt vandaag Witte Donderdag al in zicht. Dan laat Hij zien wat dat koningschap inhoudt: dan geeft Hij zich zonder voorbehoud. Dat wordt tastbaar overal en telkens als Hij wordt gebroken en gegeten als brood. Dan treedt Hij binnen in ons leven en laat Hij zien dat “leven géven is”. Dat is Witte Donderdag.

Vanuit de zaal van het Laatste Avondmaal loopt Jezus rechtstreeks zijn dood tegemoet. Zijn leerlingen en vrienden begrijpen er niets van. Eén voor één laten ze hem in de steek. Dan verandert Witte Donderdag in een Goede Vrijdag. Het wordt dan donker en stil, tot in de Paasnacht. Dan blijkt dat de weg die hij koos de weg ten leven is. Zo is de Goede Week één groot verhaal over de weg waarlangs ook wij tot leven kunnen komen. Een verhaal dat we aan elkaar blíjven vertellen, steeds opnieuw, dit jaar voor de zóveelste keer en dat is nodig “om nooit te vergeten” – om Hèm nooit te vergeten, èn om nooit te vergeten wie wij zèlf zijn en waartoe we zijn geroepen.

Jezus, de geliefde Zoon van God was een mens zoals wij. Daarom dragen we deze week met ons mee: al die vrouwen, mannen, kinderen die op het ogenblik vermalen worden door oorlogsgeweld, die in de steek worden gelaten en verraden, die worden uitgehongerd en verjaagd en vult u zelf maar aan. Jezus is één van al die mensen, één met ons: in mensen zoals zij laat God zijn ware gezicht zien – Ik ben er en Ik zàl er zijn – altijd. Zelfs Jezus heeft dat moeten leren “in de school van het lijden”, zo is God ons onbegrijpelijk nabij.

Door al dat lijden heen beginnen we al Pasen te vieren: de iedereen en alles omvattende liefde van God; niet een liefde om enkel en alleen vol bewondering naar te gaan zitten kijken, maar een liefde die in ons dagelijkse doen en laten aan het licht moet komen, dagelijks èn alledaags: door het lijden dat ons overkómt, door niet op de loop te gaan voor het lijden van anderen,
door met Jezus een opgestane mens te worden en de naam van God verder te dragen: Ik zal er zijn.