22 september 2025, jubileumdag van de MSC, kapel ‘Notre Dame’ in Tilburg.
Eerste lezing “Pelgrim ga verder”; tweede lezing Brief aan Titus 2, 11-14 ; evangelie Lucas 24,13-35.
OVERWEGING : door Antoon Egging msc
Iedere mens heeft zijn eigen levenswandel. Dat geldt dus ook voor iedere kloosterling. In het klooster ligt een accent op het gemeenschapsleven. Veel wordt er dan ook gemeenschappelijk bepaald, men is aan regels gebonden en het leven kent een vast stramien. Het klooster is ook een plek waar lief en leed samen gedeeld worden. Dit geldt dan ook voor ons leven in de Notre Dame. Hier wonen en leven van de missionarissen van het H. Hart samen met de zusters, dochters van O.L.Vrouw van het H. Hart. Op een positieve manier slijt men hier dan ook samen de oude dag, weliswaar als twee onderscheiden kloostergemeenschappen, maar toch sámen in één huis, maar ook met een open deur naar buiten: Meelevend en biddend voor de mensen en noden in de wereld. Nauw bij elkaar betrokken, want vreugde en verdriet gaat beide gemeenschappen ter harte. Daarom gedenken we nu (op 22 september) ook sámen feestelijk de jubilanten van de missionarissen van het H. Hart. We vieren vandaag de 70, 65 en 60 jarig kloosterjubilea van de msc’ers uit het jaar 2025, die allen op hun eigen manier hun steentje hebben bijgedragen om Gods rijk op aarde waar te kunnen maken.
Al weten we het allemaal, ik noem toch nog maar even op een rijtje de naam van de jubilanten: Huub, Theo, Jan, Pieter en tenslotte hoor ik er dit jaar ook bij. Voor pater Huub van der Togt in Brazilië is het zelfs een dubbel feest:
70 jarig kloosterjubileum en zijn 65 jarig priesterfeest. Hij kan niet in ons midden zijn, maar wel in ons hart en in de gebeden van deze Eucharistieviering is hij zeker bij ons aanwezig. Ook als ver weg alleenwonend MSC’er hebben we en blijven we altijd een stevige onderlinge band behouden.
Het leven van alle gelovigen en in het bijzonder ons kloosterleven is te vergelijken met een pelgrimstocht. Soms lopen we langzaam en dan weer wat sneller. Het wandeltempo hangt af van de omstandigheden. Het zal door je leeftijd medebepaald worden: Voel je je vermoeid, ziek of integendeel juist heel fit of ben je een beetje verdwaald en heb je hulp nodig …. òf …. wil je alleen wat uitrusten en rustig om je heen kijken. Het kan allemaal. Een jubileum is een mooie gelegenheid om even halt te houden en stil te staan, lucht te happen en te reflecteren op je voorbije levensepisode, om daarna weer met goede moed verder te gaan. Bovendien is dit een gelegenheid je dankbaarheid te tonen en waardering van anderen te ontvangen. Ja, blijf wel positief vooruitkijken: Het is immers onze pelgrimstocht van hoop! Ongetwijfeld zijn er naast de prettige herinneringen momenten geweest van teleurstelling, ontgoocheling of zelfs ontmoediging. Blijf sterk: ”Pelgrim ga verder” is de aanhef van de eerste lezing. Het hoofdthema van de retraite “de kracht van kwetsbaarheid” in de afgelopen week sluit hier prachtig bij aan. De retraitanten werden met de neus op hun eigen kwetsbaarheid gedrukt. De vraag die volgt is: ‘hoe kunnen we vanuit het besef kwetsbaar te zijn, dit toch zinvol ombuigen naar een positieve kracht in ons leven’. Ja, we moeten alert blijven om ‘voor ons uit een licht te ontwaren’. Ontmoeten we op deze levens-pelgrimstocht een luisterende reisgenoot, die ons sterkt om door te gaan naar ons uiteindelijke doel. In de eerste lezing hoorden we wat dat inhoudt: ‘Hem ontmoeten aan het einde van de weg, in het diepste van ons hart’.
Misschien is het kwetsbaarheid wanneer je je in het klooster toch eenzaam voelt
omdat en als je geen kansen ziet om iets voor een ander te betekenen. En is het niet zo dat we er in het klooster op mogen vertrouwen dat we tochtgenoten zijn en steun aan elkaar kunnen bieden, voor elkaar medebroeder of zuster zijn?
In het evangelie van vandaag gaat het over de twee Emmaus-gangers, twee vrienden van Jezus die zwaar teleurgesteld zijn in hun verwachtingen ten aanzien van Jezus, in verwarring gebracht door al wat er in Jeruzalem plaats gevonden had. Teruggaand naar hun dorp zoeken ze steun bij elkaar. Geen zelfmedelijden, maar ze treuren over hun gezamenlijke vriend, Jezus.
Het is Zijn blijde boodschap aan de mensen, die met zijn dood teloor dreigt te gaan. Dank zij Hem zijn deze twee mannen ook vrienden van elkáár geworden, namelijk door dezelfde verwachtingen en idealen te koesteren. Ook op onze levenstocht als kloosterling hebben we onze medebroeders of zusters niet uitgekozen, maar wij hebben elkaar onderweg ontmoet en zijn, na het afleggen van de kloostergelofte, samen verder met elkaar opgetrokken. De allereerste en persoonlijke motieven om kloosterling en eventueel ook priester te worden mogen dan gerust onderling verschillen. Ons uitgangspunt en ontmoetingspunt is en blijft toch het voorbeeld van Jezus! Hij staat aan het begin, middenin en ook op het eind van die ontmoeting. De evangelische waarden/deugden, verankerd in de geloften, dienen als houvast en inspiratiebron. Ze zijn vaste bakens in het leven van een kloosterling en ook bepalend in onze houding tegenover anderen, met name voor degenen die het moeilijk hebben.
‘Is er geen hoop meer?’, vraagt Jezus aan de Emmausgangers, wanneer hij zich als vreemdeling bij hen voegt en hun reisgenoot wordt. Hij legt ze uit wat de betekenis is van hetgeen er in Jezusalem plaatsgevonden heeft. En dat dit einde van “Jezus’ leven onder ons” een nieuw begin is om zelf getuige te zijn van Zijn blijde Boodschap. Pas bij ‘het breken van het brood’ komen ze tot het besef dat Jezus zelf die vreemdeling is die hen vergezelt. Ze herkennen Hem en daarom straalt er nu ook voor hen ‘een lichtje in de nacht’.
Ook wij wandelen niet alleen! We zijn ervan overtuigd dat in Zijn gezelschap ons leven zinvol is. Daar willen we vandaag ook onze dankbaarheid voor betuigen. Al worden we ouder en kwetsbaarder en worden onze fysieke mogelijkheden steeds meer beperkt, al worden onze stappen wat trager, we zijn blij dat we Jezus op onze pelgrimstocht van dit leven niet als vreemdeling maar als onze beste vriend mogen beschouwen. Ons leven wordt zo een pelgrimstocht van hoop en met vertrouwen in de toekomst. AMEN.