Christus Koning (C) – 23 november 2025 – Kapel Notre Dame
2 Samuël 5,1-3 / Lucas 23,35-43. Door Theo te Wierik msc

We verlaten voor een ogenblik onze stad of ons dorp en verplaatsen ons naar de stad Jeruzalem zo rond het jaar 33.
Het is vrijdag…tegen het eind van de morgen.
Het is een komen en gaan van mensen want het grote Joodse Paasfeest is op handen.
Door de nauwe straten van de stad wordt een ter dood veroordeelde man, nog juist voor de feestelijkheden beginnen, naar de terechtstel¬lingsplaats geslagen en geschopt: het is Jezus, zoon van Maria en Jozef uit Nazareth.
Hij moet gekruisigd worden want dat doen we met lastposten… met diegenen die tegen ons zijn.
Naast Jezus hangen even later nog twee mannen die terechtgesteld worden.
Twee moordenaars.
Het volk staat onderaan de kruisen op een heuvel, net buiten één van de stadspoorten.
De mensen luisteren naar, volgens de evangelist, twee van de drie terechtgestelden die met elkaar in gesprek zijn.
Ondertussen ziet het volk hoe soldaten een opschrift bevestigen boven Jezus’ hoofd in de drie wereldtalen van toen: Grieks, Latijn en Hebreeuws.
De tekst luidt: ‘Koning der Joden’.

Het kan voor zijn moeder en voor zijn vrienden op die bewuste vrijdag onmogelijk een ‘goede’ vrijdag geweest zijn.
Jezus zou een nieuw koninkrijk gaan vestigen maar de hoge heren, de leiders van het volk, de Romeinse overheerser… ze laten Hem geen van allen met rust tot zelfs niet nu Hij daar, weerloos, hangt.
Eén van de soldaten geeft Jezus zure wijn wanneer deze zegt dat hij dorst heeft.
Een laatste pesterij.

Het woord ‘koning’ klinkt hier, op dit moment, ronduit bespottelijk.
Hoe zou een man als Jezus, doodgemarteld op dat kruis, een nieuw koninkrijk kunnen vestigen?
Hoe zouden wonden kunnen genezen… vooral de wonden die geslagen werden tussen Hem en de vele anderen die Hem wilden opruimen?

Het is een vraag die telkens opnieuw klinkt tot op deze dag toe.

Dat is de vraag, ook nu nog, nu deze wereldgemeenschap zoveel donkere momenten kent van oorlog, geweld, vluchtende mensen, honger en dorst of veel te veel water en ander natuurgeweld vanwege het veranderend klimaat.
Het is de vraag, ook nu nog, nu zovelen zich van God en hemel afkeren vanwege zoveel tegenstrijdigheden die deze samenleving tergt.
Hoe kan deze wereld helen?

De evangelist Lukas, zelf arts, komt met een oplossing en met hem de andere schrijvers.
Dé oplossing is vergiffenis!
Naast Jezus hangt één van de twee moordenaars die zegt: ‘Jezus, denk aan mij wanneer Gij in uw Koninkrijk gekomen bent.’
‘Vandaag nog zul jij met Mij zijn in het paradijs, ‘ krijgt de moordenaar als antwoord.
Niet morgen of overmorgen …nee…vandaag nog!
Niet langer wachten… vandaag nog… nú is er vergiffenis omdat dit de enige weg is om breuken te herstellen.
Dat is een koninklijke weg.
Vergeven is niet gemakkelijk want we vinden altijd dat die ánder…!
Nee, zegt Jezus, jij moet beginnen met te vergeven.

Met dat vergeven hebben we het in deze tijd heel moeilijk wanneer we kijken naar het wereldgebeuren van nu!
Maar laten we geen twee zaken door elkaar gooien.
Jezus heeft nooit gezegd: ‘Laat terreur maar voortduren’.
Die moet natuurlijk bestreden worden.
Maar het zou goed zijn als wij ons nu toch ook eens af zouden vragen hoe het bijvoorbeeld komt dat groepen elders in de wereld een immense hekel hebben aan landen in het Westen die ver¬schrikkelijke grote rijkdommen beheren en van zichzelf zeggen dat zij het burgerlijk fatsoen gaan herstellen.
Waar zijn de rijken dan te vinden?
Natuurlijk zijn zij te vinden op die plaatsen waar eigen belangen liggen… waar eigen belangen gevaar lopen.
Wordt het geen tijd, óók voor ons hier in Nederland, om te zeggen: Ontferm U over ons?
Keer U naar ons toe opdat wij tot andere besluiten komen?
‘Vandaag nog zullen jullie met Mij zijn’, wordt ons gezegd… niet morgen of overmor-gen… vandaag nog!
Maar keer je dan om en wens vrede toe aan allen op deze aarde.
Keer je om en wordt andere mensen die luisteren naar andere gebruiken in culturen en godsdiensten.
Zeg telkens: Ontferm U over ons… wij zijn niet beter dan anderen… wij hebben net zo goed ontferming nodig.
Op die momenten wordt de grondslag gelegd voor de nieuwe wereld.

Terwijl het volk nog steeds staat te kijken, terwijl bijna iedereen Hem verlaten heeft, zijn het de blik en de woorden van die moordenaar op het kruis die de overgang vormen naar het koninkrijk van God.
Nog eenmaal bidt Jezus: ‘Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest!’
Het wordt heel donker. De zon schijnt niet meer.
Het oude is voorbij.
Het nieuwe begonnen.
Het was een koninklijke weg.